ریسک بزرگ ناسا در قبال JUNO

Print Friendly

در ۴ ژوئن ، ناسا فضاپیمای خورشیدی به بزرگی زمین بسکتبال را برای پرواز از فاصله ۴۶۶۷ کیلومتری سطح ابرهای مشتری ، بزرگترین سیاره منظومه شمسی به حرکت در خواهد آورد.

امروز نسبت به پنج شنبه ۴ ژوئن ، juno 8 روز یا به عبارتی ۸٫۹ میلیون کیلومتر از مشتری فاصله دارد. عصر این روز،juno موتور اصلی خود را به مدت ۳۵ دقیقه روشن می کند تا خود را به مدار قطبی این غول گازی برساند. در حین پرواز از سطح مشتری juno تحقیقات خود را در مورد زیر ابر های مرموز و پیچیده که سطح مشتری را پوشانده اند آغاز خواهد کرد و مطالعاتی اساسی روی شفق ها انجام می دهد تا اطلاعات بیشتری نسبت به اصل سیاره، لایه ها و سطح آن و همچنین اتمسفر و مگنتوسفر به دست آوریم.

دیانا براون در این رابطه می گوید: سال گذشته در چنین روزی فضاپیمای new horizons در حال نزدیک شدن به پلوتو بود تا اولین تصاویر از نزدیک سطح پلوتو را برای ما ارسال کند.

Juno یک برنامه ویژه برای ناسا است که از واشنگتن رهبری می شود. هم اکنون juno قرار است نزدیک تر از نزدیک ترین فاصله ای که تاکنون بشر به آن دست یافته برود تا حقایق را برای ما آشکار کند.

طی ۳۷ مرحله ای که برای نزدیک شدن در طول این ماموریت برنامه ریزی شده ، رکورد قبلی که متعلق به فضاپیمای NASA Pioneer 11 با فاصله ۴۳۰۰ کیلومتر در سال ۱۹۷۴ بود را تحت الشعاع قرار خواهد داد. اما این رکورد شکنی بدون هزینه نخواهد بود.-برای مثال هر بار که juno به دور مشتری می چرخد وارد ابر های آشوبناک نارنجی ، سفید، قرمز و قهوه ای در حال گردش می شود که سر تاسر این غول گازی را پوشانده اند.

اسکات بولتون محقق اصلی juno از موسسه تحقیقاتی جنوب غرب واقع در سن آنتونیو در این رابطه می گوید: ما دنبال دردسر نیستیم، بلکه به دنبال اطلاعات هستیم.  مشکل اصلی در مشتری این است که ، جستجو برای اطلاعاتی مانند آنچه juno به دنبال آن است نیاز به نزدیک شدن به مشتری دارد. جایی که به سرعت مشکلات به سراغ شما می آیند.

منبع اصلی مشکلات احتمالی را می توان در داخل خود مشتری پیدا کرد. دقیقا زیر ابر ها Javian  لایه ای از هیدروژن قرار دارد که زیر فشار غیر قابل باوری قرار دارد. به همین دلیل همانند یک رسانای الکتریکی عمل می کند. دانشمندان معتقدند که ترکیب این هیدروژن فلزی در چرخش سریع مشتری-یک روز روی مشتری تنها ده ساعت طول می کشد، به اندازه بزرگ آن نیز توجه کنید- یک میدان مغناطیسی قوی تولید می کند که سیاره را با الکترون ها ، پروتون ها و یون هایی که با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می کنند پوشانده است. ورود به این میدان دونات شکل متشکل از ذرات پرانرژی ، پایانی ناخوشایند با خشن ترین تشعشعات محیطی در سرتاسر منظومه شمسی برای هر فضاپیمایی پایان کار است.

ریک نیباکن مدیرپروژه juno در (Jet Propulsion Laboratory)JPL ناسا واقع در پاسادنا، کالیفرنیا در این باره می گوید: در طول ماموریت juno ، این فضاپیما بیش از ۱۰۰ میلیون برابر امواج ایکس-ری دندانپزشکی را جذب می کند. اما ما آماده ایم. ما یک مدار در مشتری طراحی کرده ایم که کم ترین تشعشعات خشن مشتری را داراست. این مدار به ما اجازه می دهد ، به اندازه کافی زنده بمانیم تا اطلاعات علمی را که امیدواریم به دست آید و این مسافت طولانی را برای آن سفر کرده ایم به دست آوریم.

مدار juno بسیار شبیه یک بیضی پهن است. این مدار یک توصیه دوستانه برای هدایتگران این سفینه است، کسانی که خط سیر تقرب به مشتری از قطب شمال آن را ترسیم می کنند و به سرعت ، آن را به ارتفاع پایین تر از کمربند تشعشعی سیاره می برند. جایی که juno شروع به حرکت به سمت قطب جنوب مشتری می کند. بهتر است بدانید هر مرحله از پرواز های ارتفاع پایین یک روز زمینی طول می کشد. سپس مدار juno فضاپیما را از قطب جنوب، مشتری و تشعشعات خطرناک آن دور می کند.

Juno در حالی توسط این امواج مورد هجمه قرار می گیرد که تعداد بی شماری سیم و سنسور آن را احاطه کرده اند و برای حفاظت از این مدارها juno  از یک سپر طاق مانند از تیتانیوم بهره می گیرد که از کامپیوتر پرواز فضاپیما و قلب الکترونیکی تعداد زیادی از وسایل و ادوات محافظت می کند. این سپر ۱۷۴ کیلوگرمی، ۸۰۰ بار از قدرت تشعشعات وارده به فضاپیما می کاهد.

بدون طاق تیتانیومی، مغز الکترونیکی juno خیلی زودتر از پایان ماموریت ، یعنی قبل از اولین گذر سطحی از روی مشتری می سوزد. اما یک سپر ۱۷۴ کیلوگرمی نمیتواند یک همچین کار اعجاب انگیزی را برای همیشه آن هم روی یک همچین سطح پر تشعشعی انجام دهد. مقدار انرژی و ذرات پر انرژی بیش از حد تصور است.با این حال مدار ویژه  juno به آن اجازه می دهد ۲۰ ماه در آنجا دوام بیاورد و اطلاعات علمی را ثبت کند.

هیدی بکر سرپرست رصد تشعشعات در این باره می گوید: بعد از ماموریت، الکترون های پر انرژی به طاق نفوذ می کنند و به صورت اسپری ذرات زیر اتمی و حتی اجزای پروتون و الکترون در می آیند. بمباران پیوسته پیوند های اتمی را درون مدار های الکتریکی juno در هم می شکند.

و این پایان کار juno خواهد بود.

Juno در ۵ آگوست ۲۰۱۱ از Cope Carnaval فلوریدا به فضا پرتاب شد.

Post source : https://www.nasa.gov/feature/jpl/nasas-juno-spacecraft-closing-in-on-jupiter

About The Author

Student of aerospace engineering

Related posts

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *